اشعار بر گزیده محترمه حلیمه مهرپور شاعره خوب وبا احساس وطن ما افغانستان

by admin

اشعار بر گزیده محترمه حلیمه مهرپور شاعره خوب وبا احساس وطن ما افغانستان

خلص سوانح محترمه حلیمه مهرپور 

حلیمه مهرپور در ماه جدی سال  1338  خور شیدی در ولایت تخار بدنیا آمده، پس از اتمام دوره دبیرستان در لیسه بلقیس  ولایت کندزشامل انستیتوت پیداگوژی کابل گردید .  او پس از ختم تحصیلاتش در رشته ریاضی ،مدت سیزده سال در لیسه های مختلف ولایت کابل به صفت معلم ایفای وظیفه نموده است . حلیمه مهرپور علاوه بر شغل معلمی مد ت دو سال در ریاست اطلا عات و کلتور ولایت کندز به صفت ژورنالیست و عضو نشراتی  جریده « کندز »کار نموده است . او موقعیکه در سا ل 1993 میلادی وطن را ترک نمود و در تا جکستان مسکن گزین شد معا ون «اتحادیه حفظ حقوق زنا ن و کو دکان » و مدیر مسوول نشریه « ندای زن» بود .او ازنیمه  سال 2001  میلادی به اینطرف  با خانواده اش ،در کشور آلمان زندگی میکند و فعلا در شهر فرانکفورت سکونت دارد

۱

 

گل با سیب های منقش

اشعار بر گزیده محترمه حلیمه مهرپور شاعره خوب وبا احساس وطن ما افغانستان 113

بُته  فر و ش

پیره مرد ، داشت عصای در د ست

کمر  و کفش  خو د ش محکم  بست

داس  پا لید  و ز ا ند یشه یی  فقر

دل  بشکسته یی  ا و  با ز  شکست 

۰۰۰۰۰

یا د ش آ مد که در تدا و م جنگ

ر و ز ها رفت  و جوا نیش  گذ شت

یا دش آ مد که به  ا مید  رفا ه

شا خه  یی عمر و جو ا نیش شکست

  

با د ها ی خنک  پا ییز ی

خبر از آ مد با را نی  دا شت

زاغ ها با سخن  نا خوش  شا ن

خبر  از سخت  زمستا نی  دا شت

  

مرد با هر قدم و هر گا می

چرت و سو دا و غمی  در سر داشت

در خم و پیج و گذار  عمرش

زن بیما ر و  دو سه د ختر داشت

 

دخترش از د ل غمگین  پد ر

بیگمان داشت  خبر

گفت امروز  منم   همر ا هت

چرت و تشویش بد ر کن  از سر

 

هر دو. در تپه یی نا همو ا ری

بته  می کند ن و می گر د ید ن

فا ر غ  از  دِ لهر ه و فقر و بلا

قصه  میکر د ن و می خند ید ند

 

الفت پا ک پد ر  بر دختر

سختی  کا ر به  او  آ سا ن کرد

فقر و بیماری و تنگدستی  را

لحظه یی چند  به  او در ما ن کر د

 

نا گهان در دلِ  خا موشی یی  دشت

انفجاری   ز، زمین  گشت  بلند

پدرش «آخ »     بگفت

و همین  بو د ، ز   ا و

آخرین   حرف   و سخن

 

دخترک  داس  بدست  اشک به چشم

بدری  خانه  بکو بید  به خشم

رنگش  از فا جعه تر سا ن و سفید

چهر ه اش  داشت   نشا نی   ما تم

  

مادرش گفت: صدای « مین »  بو د ؟

پاسخ  ویژ ه  نیا مد  به سرش

کرد  فر یا د و سری ، سفر ه  گذ ا شت

داس آ غوشته  به خو ن پد ر ش

ح مهر پور. فرانکفورت

پروانه ها در پرواز اند

آ نروز دور نیست . . .

یکروز د ا ستا نِ نو آ غا ز میشود

پا ییز رخت بسته و فصل ترا نه ها

د ر امتدادِ زند گی

آ غا ز میشو د

121

هر مر غکِ رمیده و رفته ز آ شیا ن

آ ما دۀ عز یمت و پرواز میشود

در وا زه های بستۀ مِهر و برا بری

با رِ د یگر

زلطف خد ا ، با ز میشود 

یکروز داستا ن سیا هی و تیره گی

پا یا ن گرفتنی است

روزی نوای د لکشِ انصا ف و داد و عد ل

در هر کویر و گوشۀ میهن

رسید نی است

هر قطره اشکی مرد مِ مظلو م این وطن

سیلا ب گشته

کا خِ هوس های حا کما ن

ویرا نه کر د نی است

آنر و ز  د و ر نیست

آ نروز  د و ر  نیست  … 

فرانکفورت دسمبر سال 2009

61

 

اگر این عشق  میمیر د  . . .

درون جا ده ها ی قلب

وقتی نور می خشکد

در آن رهرو ، به جز ظلمت چه میما ند ؟

و وقتی در میان جا ده های

ساکت و بی نور

نوری عشق میتا بد

چه زیبا میشود

به ،  به !

مثال ها له یی مهتا ب در یک آسمان آبی و روشن

چراغ زندگی عشق است

امید زندگی  عشق  است

اگر این عشق میمیر د

دیگر یک ما د ر ی

تا صبح  بر گهواره یی فر زند

نشسته او سرو د عشق و شیدا یی نخوا هد خو ا ند

و هر گز با شرا ب شیره جانش، بر کو د ک

نشاط و شور و آ را مش نخواهد دا د

اگر این عشق میمیر د

8

پرنده هیچگاه بر دَو ر دَور  جو چه ها ی خو یش

نمی چرخد

و با منقار خود  از پهنه ها و شاخه های

سر کش  اشجا ر

نا ن آور نخواهد  بو د

اگر این چشمه زار عشق می خشکد

دیگر خورشید، زان با لا

برا ه، امتداد زندگی یی  ، ا ین  زمینی ها

نور افشان نخوا هد بو د

اگر خورشید ، جای عشق بر نفرت

باندیشد

دیگر دنیا به این زیبا یی و شو کت

نخوا هد ما ند

چه زیبا بود آ د م ها

133

مثا ل ما ه  یا خو ر شید ، یا ما در

همیشه عشق  میو ر زید

همیشه عشق میورزید و

با نور محبت ها

تمام جاده ها ی عمر

سر شار خو شی میکر د 

چه زیبا بود گر انسان

بدو ن اُجر ت و مقصد

مثال ما ه یا خو ر شید

بدلها  نو ر می بخشید

ح مهر پور—  آلمان

5

اگر خا کش طلا کرد …                                     

اگر خا کش طلا کرد ، مر د مش کر د

اگر زر  را  فنا کر د ،  مر د مم  کر د

غر و ر و فخر و تأ ریخِ  کهن  را

گر فتا رِ بلا کر د  ،  مر د مم کر د

جها ن را بنگر و بر ما نظر کن

تمد ن ز یر پا کرد  ، مرد مم  کر د

به قر ن بیست و یک قا نو ن وسطی

اگر قا نو ن ما کرد ، مر د مم کر د

اگر زن را که نیمی پیکرِ  ما ست

ز نهضت ها جدا کرد ، مر د مم کر د

به خا کِ دیگر ا ن گنگ و فقیر یم

اگر شا هی گد ا  کرد ، مر د مم کرد

به دردی غر بت و  کنج غر یبی

سزاوا ری سزا کرد ، مر د م کر د

به اغیا ر و عد و ، تهمت مبند ید

وطن را گر تبا ه کر د ، مر د مم کر د

فرانکفورت جرمنی سال2009میلا دی

4

التماس

دیرست ای مصور  فریاد های  د ل

در کم نمی  کنی و  بدا د م  نمیر سی

از من رمیده یی چو یارا ن نیمه  را ه

تنها  فتا ده ا م  درین  دشت بیکسی

از نا له ها و شکوه این دل نهان  شدی

یا که دلت شکست ز خود خواهی بشر

شا ید فتا ده یی به گر د ا ب ر و ز گا ر

یادم   نمیکنی  و نگیری  زمن  خبر 

تا رفته یی ز کلبه یی یا ری قدیم  خویش

این خانه بی محبت و بی  یار مانده است

این دل که خوا ستا ر تو و عا شق  تو بود

غمگین و بی طرا وت و بیمار  مانده است

 

باز آ که بیتو  هیچم و هیچم  بدو ن  تو

شوری دیگر ببخش به شوریده جان من

با چشمه یی طرا وت خود شستشو  بده

روح  مشوش و بدن   نا تو ا ن  من

 

ای شعر! ای تراوشی از رشته  های  دل

بر من ببار و گرد  خز ا ن را زمن   ببر

بر مر غک خیا ل پر و با ل  تا زه   ده

این تند باد  سرد  زما ن  را، ز من  ببر

فرانکفورت — ح  مهر پور

22

امشب   …                               

امشب بتو پناه میبرم

امشب ترا میخواهم ، فقط ترا در خلوت تنهایی ام

ترا که بار بار فراموشت کردم

و گاهی، چون اشیای بیهوده بدورت انداختم

امشب بتو پناه میبرم

و تنها ترا میخواهم

ترا که شاهد غم ها و خوشی هایم بودی

ترا که راز های درونی ام را آیینه داری کردی

امشب باز هم بتو پناه میبرم

وتنها ترا میخواهم

تو با من باش تا دریچۀ قلبم را بروی تو بکشایم

تو با مهربانی ات غم را از دلم بیرون کن

و در ، بارانی از اشکهایم ، خود را شستشو ده

امشب بتو پناه میبرم و در خلوت تنهایی ام

فقط ترا میخواهم

ای یاری که از بی مهری ام هرگز نرنجیده ای

ترا میگویم

ای قلم ! ای یار تنها یی ام

فرانکفورت — ح  مهر پور

3

بهار آمد

بها ر آ مد ، و لی   گلها   نیا مد

پرستو ها  درین صحرا   نیا مد

گلستا ن را نگر خا لی ز، هر گل

نیا ید  از درختی  ، نا ی  بلبل

کجا شد دشت سبز و بوی با را ن

شمیم و شبنم و عطریِ بها را ن

چرا خورشید ا ز ما ، رو گرفته

فضا ی شهر را  ا ند و ه گرفته

کی آ تش زد گل و ریحا ن این با غ؟

کدام خنجر بد لها ما ند  ا ین دا غ؟

بهار ! ای لحظه های خوب و شیر ین

بهار !  ای را حتِ  د لها ی غمگین

نشاطی ده ،درین دشت و بیا با ن

دو باره پیر و بر نا را ، بخند ا ن

بد ه  بر سی  خزا ن  ما  بها ر ی

گلِ شا د ی به هر دشت و کنا ر ی

بیا  قبر  جوا نا ن  لا له گو ن  کن

مزارِ  این  شهیدان  رنگ خو ن کن

نگر بر  سر زمینِ  سبزِ  د یر و ز

بده  سبزی به  زر دی های  امروز

بیا  گلخو شه ها ی مِهر  ا فشا ن

بد لها  آ فتا بِ   عشق   تا با ن

فرانکفورت آلمان 2009

1054840767

بی  تو  .. 

خا نه ام

بی تو

غمین و تنها ست

و تو عمر ی است ای مسا فری من !

زنگِ در وازه یی  این کلبۀ تا ر

نفشر دی و

به پر سید ن من

سر نز دی

ح–مهرپور

Afghanistan flag 2 

بیا د و طن 

نای شبان   شنید م و پنهان  گریستم

بر یاد  بچه های  بیا با ن     گریستم

ماینی که  کاشتند  ،سر راه    مرد مم

بر یاد  مرگ ها ی  فراوان   گریستم

بانگ خروس ، قریۀ ما را به  یاد  داد

آن  قریه یی که، توپ و  تفنگش ببا د  دا د

آن  مزرعه که دانۀ   او پا یما ل  گشت

آن  با غها که آ تشی جنگش ببا د دا د

آ زادی و آ با د یی هر خطه چو  د ید م

گر یک سخنی صلح، ز بیگا نه  شنید م

رفتم   به  خیا لا ت تو   ای میهن زیبا!

در حسرت ویرانیی تو ،   آه  کشید م

اگست  2008     – حلیمه مهر پو ر

فرانکفورت

رقص دو دلداده

جا مۀ تز ویر

شما ای حاکمان بی خِرد

ای تاجران د ین

شما ای نوکرا ن غیر

ای شا یستۀ نفرین

شما ای بند گا نِ پول و قد رت

حا میا نِ فتنه و وحشت

شما ای حا کما نِ غر ق ، در مستی و د ر عشرت

نمیدانم کدا مین وا ژ ۀ  خو نین و وحشت را

دو با ره ثبتِ یک تأ ریخ میسا زید

دوبا ره در حضورِ ملت مظلو مِ این میهن

کدا مین جا مۀ تز ویر می پو شید ؟ 

حلیمه مهر پور

برگ ریزان

جفای باغبان                        

یکشبی از خویش پرسیدم چرا ؟

گل ، نشاط و سرخی اش از دست داد

وز چه ماتم زرد گشت و خشک شد

او چسان سرمستی اش از دست داد ؟

گل جوابم داد :  ا ین از من بپرس

بی سبب از خویشتن پرسیده یی

تا ز خود خواهی خود بیرون شوی

گل چه که، یک باغ هم پژمرده یی

گفتمش پرسم زتو این راز  ر ا

راز نا فرجام یک پرواز را

او گره از عقدۀ خود باز کرد

سوز دل را اینچنین آغاز کرد 

تا تو دعوای محبت داشتی

وعدۀ فردا و الفت داشتی

آن زمان باران و آبی داشتم

اشعۀ خورشید نابی داشتم

رفتی و مهتاب از من دور شد

آ فتاب و آب از من دور شد

 

روز د یگر چشم بر گل د وختم

وه چه مید ید م ،ز حسرت سوختم

ساقۀ با ریک و برگ سبز او

در نبرد زند گی خشکیده بود

شاخه های سبز و عطر آگین او

از جفای باغبان پوسیده بود

 

گل ز طوفان های دوران شکوه داشت

گل ز بیرحمی و عصیان شکوه داشت

ساقۀ خشکش نشا نی از جفا

زردی رویش ز باران شکوه  داشت

 

او ، کجا شد ؟ آ ن گلی کو سا لها

همرهم بود و ز د رد م با خبر

وا ژگون شد کشتی امید ها

همسفر کو ؟ همسفر کو ؟ همسفر

حلیمه مهر پور

گل زرفشان

تقدیم به روان پاک برادر شهیدم « خلیل » وهزاران  شهید دیگر که

قر با نی جنگهای تحمیلی شده اند  

جنگ است خصم ما                                            

دیشب پرید خواب ز چشمان بسته ام

دیشب چکید اشک زچشمان خسته ام

دیشب دو باره سوختم،  از آتش غمت

گویی مثال شا خۀ مجنون شکسته  ام

 

دیشب به من رسید پیامی ز خانه ات

پیغام   از  تولد آ ن  گل  که  کاشتی

پیغام  زان  نهالی  امیدی که سا لها

چشم امید و  خوا هش دیدار داشتی

 

دیشب درون باغچۀ زرد و پر خزان

بی یار و باغبان

آن غنچه باز شد

 

دیشب زنی به سوگ تو فریاد مینمود

در زادن نشان تو ، بیداد مینمود

با های ،های گریۀ او ، گریۀ کودک

نا گه شد بلند

آن غنچه ات شگفت

بر روی زندگی و پلیدی روزگار

چشمان پاک دوخت 

او پاک و بی ریا

در اولین نگاه

با اولین صدا

فریاد زد

پدر !

  

فامیل همه گریست

مادر نمی گریست

از چشم های مادر غمگین

به جای اشک

خو نا به  میچکید

آ ن مادر حزین

آن  د ا غد یده زن

طفلک به بر گرفته و

آ هسته به گو شش

نجوا چنین نمود

 

ای طفل بی پدر

ای بی خبر ز خویش

این خانه و حیات من و سر پناه من

نا بود گشته است

مرد من و امید ترا هفته های پیش

با دست های وحشی و بی رحم ، کشته اند

دروازۀ امید ی  پد ر

ای امید ی  دل

پیش از ورود تو

بروی تو بسته اند

جسم به خون غرق پدر را

با خو ن ، شسته اند

ای طفلک یتیم

دنیا پر از جفا ست

دنیا پر از خصو مت و

تزویر و حیله هاست

جنگ است خصم ما

جنگ است رنگ،رنگ

روزی که دست جنگ

پدر را زمن  ربود

آنوقت ها

نام جها د ش رقم زد ند

امروز نام جنگ

مانند مود روز

تغیر کرده است

خود انتهار دادن و کشتار مر د ما ن

نام جدید کشتن و ویرانه کردن است

خود بر گلوله بستن و کشتار مو منا ن

در زیر خاک خفتن اجساد نو جوان

تمدید جنگ هاست

یک شخص بی خد ا

آلو ده در گناه

خود انتهار کرد و

من و تو تباه نمود . . .

طفلک بخو ا ب بو د

زین قصه های تلخ

زین شکوه های مادر حیران و بد نصیب

چیزی نمی شنید

گویا هنوز هم

هر گز گمان نداشت

که او  ….

بی پدر بُود

ماه اپریل 2008 -جرمنی

 حلیمه مهر پور

2008-10-07_12_04_06_lightnings-008

چرا حیر ا ن و خا مو شید  ای مر د م                                          

شنید م  با ز د ر اخبا ر

هما ن غمنا مه ها تکر ا ر

به صد ها کشته و زخمی

ترور و جنگ و نا امنی

هزا را ن خوا ن  ها  بی نا ن

زن و ا طفا ل د ر ز ند ا ن

به خو ن آ لو ده د ر هر سو

فتا ده پیکر ا نسا ن

زنی آ تش زده خود را

و آ ن د یگر

به ز یر لت سپر ده جا ن

به طفل بی خبر از خویش

تجا وز ها ، خیا نت ها

و ما د ر  …

آ ه  ! آن ما د ر

که داد ش  در گلو خفته

و ما د ر

و ا ی ! آ ن  ما د ر

که از او

آبر و  رفته ….

 

تحمل تا بکی ؟ تا چند گوش ما

پز یرد نا لۀ مظلو م و

صد کردار بی شر ما نه و ننگین

روان فرسوده شد

زین ضربه ها ی محکم و سنگین

 

ستم تا چند  ، این  و حشی گری

تا کی شود تکرا ر در تکرا ر

خجالت میکشم  آ ری !

از سمع چنین  اخبا ر

کنونکه ظلم و تا را ج و چپا ول ها

گذشته از حد ود و مرز های خود

چرا حیران و خاموشید  ا ی مر د م

چرا راهی نمی جو یید

مگر آ ن رشته ها بگسست

یا هم گوش ها  شد کر ؟ 

بپا خیزید و ا ند یشید

بر اجداد و نسل

سر کش و مغر و ر

بیاد آ رید

ایامی ،نه چندان دور

 

بیاد آ رید

یا را ن و عزیزانی

که در خطِ  دفاع ملت  و نا مو س

جا ن دا د ند

 

شما هم زا دۀ  آ ن خا ک و

نسل آریا نا یید ،ای مر د م

شما هم    ا ز تبا ر   و د و د ما ن

آ شنا ها یید ، ای  مر د م !

بپا خیزید و با  نیروی وحد ت

لانه های دشمنا ن سو ز ید

دو با ره چلچراغی ر ا

بنا م صلح  ا فرو زید

دو باره دانۀ عشق و محبت

در دل آشفتگان کا رید

دو با ره خنده بر لبهای نا ز

کودکان آ ر ید

چرا حیرا ن و خا مو شید ای مر د م

چرا راهی نمی جویید ؟

حلیمه مهر پور

abshar

 

چه وقت ها ی قشنگی بود

یا دش بخیر

یا د گذشته ها بخیر

یا دی دمی که در وطن

جنگ نبود ، رنج نبود

فکر و شعا ر آ دما ن

زمزمۀ گنج نبود

عشق و محبت اصلی و

قصۀ نیرنگ نبود

صلح و صفا و یکد لی

محبت و برا دری

صدای صدق و با همی

از همه جا بلند بود

نه توپ و نه تفنگ بود

همسا یۀ هندوی ما

طفلی بنا م « را م » داشت

او یا رخو ب کو د کی

با زی ما با هم یکی

فرق میا ن کو چگی

فقط اخلا ق و رو یه بود

نه بر نژ اد و چهره  بود 

یا دش به خیر

چه وقت های قشنگی بود

نه تو پ و نه تفنگی بود

به دو رۀ مکتب و درس

سه تا خوا هر خوا نده بودیم

به چو کی سه نفری

نشسته ، دل زنده بو دیم

حا ل و هوای شا گردی

بما بسی زیبنده بود

هم درس بود ، هم خنده بود

یکی ز قو م افریدی

دیگری او ، فرغا نه بود

مذهب و قوم ها جدا

دوستی پاک و بی ریا

فرق میا ن دوستان

فقط اخلا ق و رویه بود

نه بر نژ اد و چهره بود

کندز نا زنین ما

پا کترین زمین ما

چون چمن زمردین

با غی بزر گِ خا نه بود

مر دم او بدَ و ر هم

مثل گل و پر وا نه بود

کینه و خصم و دشمنی

یک قصه و افسا نه بود

یا دش بخیر

چه وقت های قشنگی بود

نه تو پ و نه تفنگی بود

مسجد مردما ن یکی

قد رِ پیر و جوا ن بسی

به روز سخت زند گی

مشارکت زیبنده بود

فرق میا ن کو چگی

نه بر نژ اد و چهره بو د

یا دش بخیر ،

یا دش بخیر

حلیمه مهرپور

10 

خراب  میشود                  

ببین چگونه هستی ام

نشاط و شور و  مستی ام

ز تاز یا نۀ زمان

همه خراب میشود 

ستا ره ام نها ن شده

نمی د مد ز آسمان

مگر ز درد و غصه ام

در اضطراب میشود؟ 

جوانی ام کجا شده ؟

کجا شده جوانی ام

مگر گذشت لحظه ها

به این شتاب میشود؟

 

درین دیار ییکسی

درین محیط سرد و تا ر

امید های خفته ام

مگر سراب میشود ؟

 

کو همدمی کنم بیان

که ذره ذره پیکرم

چگونه در دیار غیر

چو شمع آب میشود

 

کجا شده جوانی ام

نشاط و زندگا نی ام

مگر گذشت لحظه ها

به این شتاب میشود ؟

آلمان ماه فبروری سال 2003

حلیمه مهرپور

۹۰

خود سوزی                 

تقدیم به روان پاک زنانی که مورد خشونت قرار گرفته و خود سوزی کرد ه اند

روحشان شاد باد

پروانه ام  ،پروانه ام

پروانۀ    پر بسته  ام

از چه بدست خویشتن

خود را به آتش میزنی؟

 

این شمع ها ظا لم شده

یا خود به شوق ا تشی

یا د ر نبرد  ز ند گی

خود را به آتش میزنی؟

 

ضرب و شکنجه دیده یی

جز نا سزا   نشنیده  یی

صبرت مگر لبریز  شد

خود را به آتش میزنی؟

 

از زندگی دل کنده یی

در کنج حسرت مانده یی

بهر نجات خویشتن

خود را به آتش میزنی ؟

 ۹۱

خود سوزی درمان  تو، نی

در مان تو ، بر خاستن

تو در شفای درد خود

خودرا به آتش میزنی  ؟

 

آتش مزن در  جان خود

رو شعله را خا موش کن

تا کی ز ترس شعله ها

خود را به آتش میزنی ؟

 

پروانه ها ! یاری دهید

پروانۀ پر بسته  را

از غفلت و خواب شما

خود را به آتش  میزند

 

یاری دهید ،یاری دهید

در کشتن این  شعله ها

گر شعله سو زان تر شود

خرمن به  آتش میزند                                   

 جر منی سال  ماه مارچ سال2007 حلیمه مهرپور

shola atash

 

در آ تش رسو م ….                             

دا رم  شکا یتی  و  نما یم  حکا یتی

از سنت  قبیله و قر با نیي  ز نا ن

از دا دن بد یل و« بد» و زهر انتقا م

در شستن گناه و خطا ،صیدی دختران

 

روزی صد ا ی ساز،ز همسا یه شنید م

عقدی نکاحِ  دختری همسا یه شنید م

او در بد یلِ خو ن بدشمن سپر ده  شد

حُکمی زمر د ما ن فر و ما یه شنید م

 

دختر چو پا گذ ا شت بدهلیز شو هر ش

با طعنه ها و زخم زبا ن گشت رو بر و

اعضا ی خا ندا ن ،  به تمنایِ  انتقا م

یکبا ره تا ختند  به  تنِ  نا توا ن  ا و

 

این نو جوا ن شا خۀ سر شا ر،از امید

از تند با د سرد خزا نی ،  خمیده  شد

ما نند مجر ما ن واسیرا ن و بر ده ها

در کنج خا نه مخفی و پنها ن ز دیده شد

 

یکشب صدا ی گر یه زهمسا یه شد بلند

دا د و  فغا نِ ما د ر  بیچا ره  شد  بلند

شب غر ق در سیا هی و فر دا بکوچه ها

«خود سوزی » عروس، آ وازه شد  بلند

 

ما در بروی پیکر بر یا نِ د ختر ش

دستی کشیده ، نا له و فریا د مینمود

خا کسترِ امید به سر کرده با ر، بار

ارمان و داغ خویش،چنین یا د مینمو د:

 

این شعله ها و آ تش سو زا ن مر گ را

با خطبۀ نکا ح ، پد ر بر تو هد یه کرد

خون ترا فرو خت به حُکم بد و بد یل

قا تل بنام زوج ، پد ر بر تو هد یه کرد

 

ای نا شگفته نو گلِ امید ی ما د ر ت !

در آ تش رسوم ،  دریغا  تو سو ختی

این آ تش از جها لت ورسم قبیله است

زین رسمِ نا روا ، دریغا  تو سو ختی

 

این بود ،  یک  حقیقت تلخ  و جنا یتی

در قرن و ر و زگارِ فضا، در د یا ری ما

این بود یک اشا ره چو مشتی ز خر منی

از ظلم و از خشو نتِ ، مردِ  د یاری ما

 

آ یا شود که روزی ازین روز ها ی زود

ا ذهانِ  ظا لما نۀ مردا ن ،مها رکر د؟

با سهم مردِ رو شن و زنها ی قهر ما ن

آ ری شود که ذهن پلنگان ،  مها ر کرد

حلیمه مهرپور

moshet hanin

درس وحد ت 

بر خیز ای خواهر

بیدار شو  ای مادر

که باز هم ،دشمنان از راه میرسند

برخیز ای خواهر

که صیادان با دام های سیاه

و جلادان با کارد های برنده

ارام ،آرام نزدیک میشوند 

بیدار شو ای زن

که باز هم زاغان از راه میرسند

و در نول هایشان

سنگ سنگسار ترا گرفته اند

 

بیدار شو ای مادر

ومگذار که دیگر اجمل ها

با سر های بریده

هدیه به مادران شان شوند

 

بیدار شو ای خواهر

بپا خیز ،ای مادر

تا   دیگر، دخترک ده ساله  ات

آهنگ {آهسته بروی} }خود نشنود

 

بیدار شو ای خواهر ومگذار تا باز هم

شلاق سیلی زمان

روح لطیفت را نوازشگر باشد

 

بیدار شو ای زن

و با بیداری ات ،پسرت را هم، تکانی ده

به شو هرت التماس کن

به دستان پدرت ،بوسه زن

و فریاد کن

 

ای به جان هم افتادگان

ای در دام تبعیض ، نژادی گیر ماندگان

ای جدا جدا شدگان

دشمن از راه میرسد

با چال های نو

با کارد های تیز و . . .

باز هم قصد تاراج وطنت را کرده اند

 

فریاد کن ای خواهر و بگو

دشمن تو طالب نیست

این مو ژولیدگان

واین پا برهنه گان هم

چون تو فریب خورده گانند

 

به تو زهر تفرقه نو شانده اند

به او شهد اسلام چشا نده اند

به او راه دروغین جنت ،نشانداده و

ترا از شراب قدرت مست کرده اند

 

فریاد کن ای مادر

و به اولاد وطن بگو

دشمنا ن تان، در کاخ ها نشسته

و جام هایشانرا درچشن برادر کشی تان

بلند کرده و بر جهالت شما قهقه میزنند

 

به پا خیز ای مادر

بیدار شو ای زن

و با صدای بلند فر یا د کن 

ای به جان هم ا فتاده گا ن

ای جدا ،جدا شد ه گا ن

یکی شوید

یکی شوید که دشمن باز هم

قصد بد نامی دین

و قصد  تاراج  وطنت کرده است

 

برخیز ای زن و

متحدانه در نبرد زندگی سهم گیر

 

وحد ت را از خدا و از فرزندانت گدایی کن

و سرانجام بگو:

ما اگر « ما»  شویم

نه نیرنگ انگلیس را جا یی است  و

نه شیطان بزرگ را مقا می

جرمنی سال 2007

 حلیمه مهر پور

 

 

77 

 

غر بت در دو بیتی ها                         

آ ر ز و

دوای در د را درمان  خدا یا

علا ج کا ر  را  آسان   خدا یا

رسد آ یا درین روز های نزدیک

غم و اند وه  ما پا یا ن خدا یا؟

  

کمرنگ

زمین و آسمان یکر نگ گشته

دلم از دست یا را ن تنگ گشته

نمی پرسند درین غربت  نشا نم

محبت ها مگر کمر نگ گشته

  

غربت 

دلی دار م دلی در خون طپیده

وطن دور  و نمی تا نم رسیده

هوا و شوق یک پرواز دار م

قفس قفل و نمی تانم  پر یده

 

پا د شا هی

 

خدا یا درد دوری درد سخت است

جگر خونی هم از طالع و بخت است

الهی  میهن  ما  را   نگه  دار

وطنداری مثا ل تاج و تخت است

جدا یی

مریض و زرد و زار و نا توانم

به ما تمگاه هجرت شد مکا نم

چه گویم از غم و درد جدا یی

کتا ب غم خلا صه ، کی توا نم

وصل و هجران 

تو در وصل  و طن مینالی جا نم

من از هجر وطن   اند ر  فغا نم

ترا جنگ و مرا هجران تباه کرد

علا ج وصل و هجرا ن را ندا نم

حلیمه مهر پور 

lala

 

 

 

 

دو بیتی ها و رباعیا ت                                 

 

کتا ب شعر من

درین دنیا به غیر از غم چه د ید م

به غیر از اشک و جز ما تم چه د ید م

درین سی سال جنگِ قدرت و پول

به جز نا بو دی  مر د م چه دیدم ؟

 

حیا و شرم

ز اخلاق و  شرا فت، نیست بر تر

حیا و  شرم  از آن  هم  ، مهمتر

برای زن که زیبا و شفاف است

به جز نام و به جز پا کی چه بهتر ؟ 

نا م نیک 

نه شهرت جا ویدا انی و نه دینا ر

نی پول و نی عما رت است وفا دا ر

هما ن چیزی که بعدی  ما بما ند

فقط اعمال نیک و، خیر ی  بسیا ر

 

چه حا صل؟ 

بر مر دۀ من گر یه و فر یا د چه حا صل

نا لیدن و این خا طر نا شا د ، چه حا صل

پا یا ن ره و منزل ومقصود همین است

از زیستن و بنیه و بنیا د چه حا صل

  

دزدی 

سا رقان گلهای بوستان چیده اند

داروی در مان ما  دزدیده  اند

ها ن بپا خیز ید ، زنجیرش زنید

دزد ها  فریاد ما نشنیده  ا ند

بیچارگی

وقت طا عت غافل و مکا ره ایم

در عبا دت تنبل و  بیکا ره   ایم

روز حاجت ناله ها در سجده ها

بند گان  عا جز و  بیچا ره   ایم 

لطا فت صبح

خفته صدا قتی ،   اند ر  هوای صبح

دل تا زه تر کند ،آ ب و هوای صبح

صوت   پرندگان،  بوی گل و بها ر

جانبخش تر کند ،شور و نو ا ی صبح

  

شعر من

شعر من چون رویش  گل  در بها ر

شعر چون  آ ب و تنم چون جویبا ر

آب   می خشکد  زلغز ش های  تن

میشود  لبریز ،  جوی  از   آبشا ر

baran

با را ن 

سو ختم از سوز هجران سو ختم

وز جفا و جور یا را ن سوختم

داد مردم ز اتش و باروت بود

من ز ریزش  های باران سوختم 

ثر و ت 

به  جز تو ثروت و دنیا نخواهم

حیات  جاویدان  تنها  نخواهم

نه شهرت از تو بر تر نی تمنا

جلال و شوکت و فردا نخوا هم

 

نظر گشتیم 

چرا دلها ز همد یگر جدا شد

اسیر پنجه یی مکر و ریا شد

ندانم دشمن و بد خواه ما کیست

نظر گشتیم یا  کار خدا شد

 

ای دوست

چرا از ما گریزان گشتی ا ید وست

شکار تیر بهتان گشتی  اید و ست

بیاد آر عهد و پیما نی که بستیم

چرا بی عهد و پیمان گشتی ایدوس

  

شکستی 

شکستی شیشۀ قلبم شکستی

شکستی عهد و پیمانی که بستی

امید و راحت جا نم تو بو د ی

بریدی از من و با غیر بستی

بیا.. 

بیا از بد گمانی ها گذر کن

به شهر عشق و باور ها سفر کن

تو از کرده پشیمان میشی روزی

ز تیر آه مظلو مان حذر  کن 

حلیمه مهر پور 

rain

ر و یا ی  من                                          

د ر د من ، ا ند و ه و د رد  مر د مم

شعر من  لبخند  سر د ی   مر د مم

دا نه ها ی   نا ب  مر و ا ر ید   شعر

یا د ی   ا ز  ر و ز   نبر د   مر د مم

ا ز  نشا ط  مر د م   و   ا ز  آ شتی

خنده   میر و ید  به  ا و را ق  کتا ب

خنده  خشکید ه به  لب ها  ا ید ریغ

دَ ر  گر فته سطر ، سطر  ا ین کتا ب

 

وای  ! هر گز  مر د م آ سا یش  ند ید

کی  ز  شو ق  ا لهام  گیرد  ،شعر من

عا لمی جو یم   ز ر و یا ها ی  خو یش

تا سر و سا ما ن   گیر د  ،  شعر  من

 

آ ه  ! ا ی ر ویا ی من   رو یا ی من

آه !   ای  ا فسونگر   شبها ی   من

تو  مرا د ر شهر   خر سند ی  ببر

با ل  تو تعبیری هر رو یا یی   من

تو  بر و  ، با لا  بر و   با لا  برو

جا ییکه تبعیض و ظلم وجنگ نیست

تو  برو ،  آ نجا  برو  آنجا  برو

جا ییکه د ر جا ده ها یش سنگ نیست

 

میهنی خو بی  به من  تصویر  کن

پر  ز آبا د ی   و قصر  و  خا نه  ها

خا نه  ها  ر و شن  ز نو رِ ا تحا د

میهنی ،   د و ر  ا ز فسا د و فتنه ها

 

رَ و  به  ا وج   آ ر ز و  ، بینم د ر ا و

رهبر ی  روشن ضمیر   و پا ک طین

کشوری  آ با د و مر دم  شا د ما ن

ملتی    بید ا ر  و  عد  لِ   را ستین

ورزبورگ  جرمنی  – 2008

حلیمه مهر پور

 زن بیچاره ۱

زن سوم 

دخترک ،گریه کنان ماتم و غوغایی داشت

سفرۀ عقد نمیرفت و  تمنایی  داشت

موی او بافته و راضی به عقدش کرد ند

جا مۀ نو به تن و حنا بدستش  کردند

 

مرد لبخند به لب حلقه   بدست

آمد و پهلوی  دختر بنشست

زن خوشبخترین مایی

گفته و خنده اش از حد بگذشت

 

زنی دزدانه ز دهلیز خموش

خندۀ شو هر خود را مید ید

در دلش از شب بدبختی خود

شا خۀ از گل یا سی  می چید

 

روز ها رفت و شبی

دو زن خسته دل و افسرده

خطبۀ عقد دیگر بشنید ند

خون بدل ،آه به لب ،پژمرده

 

سالها رفت و زمانی بگذشت

مرد از دار فنا کرد وداع

خویش و اقوام چو گشتند خبر

بربودند زنان را چو متاع

 

حق اول  ز برادر  گفته

دو برادر  دو عقدی بستند

به سوم نام کنیزی دادند

آه ! افسوس ،چه بی می مستند

 

گردش چرخ چه تکراری داشت

رسم و تقدیر ،چه غوغایی کرد

حق به حقدار رسیدن این بود ؟

تلخي جهل ، چه سو دایي کرد

دوشنبه – تاجکستان سال 1999

 حلیمه مهر پور

آزادی 

 

آ زا د ی

ز نا ن ! ایکه شما یید ، مَهدِ آ ز ا د ی

بپا شو ید ، خد ا وند نگهبا ن شما ست

اسیر و بر د ۀ هر کنج آ شیا ن مشو ید

کلیدِ حل معما ، به  دستا ن شما ست

 

 کبوتر صلح

فرشته

زن  ای فرشتۀ ِمهر و محبت  و پیو ند

زن ای ترا نۀ صلح و صد ا قت و لبخند

نترس از ستم و حق خویشتن  بشنا س

روا مدار که با شی، اسیر و پا در بند

12 

غم پنها نی

دا ستا نِ غم  پنها نی  زن  بسیا ر است

قصۀ حسر ت و نا کا می زن بسیار است

روزگا ر یست که زن طعمۀ گر گا ن گشته

نا له و در د و پریشا نی زن بسیا ر است

 

14

به اقتفای غزل حضرت مولانا جلا ل الدین محمد بلخی

بی همگان بسر شود     بیتو بسر نمیشود

 

13

سرودی به د خترم مر یم

مر یم با و قا ر من ،  شکو فۀ  بها ر من

ورد من و شعا ر من، بیتو بسر نمیشود

 

دختری نازِ مادری  ، راز و نیا ز مادری

از همه دختران سری ، بیتو بسر نمیشود

 

زورق اند یشۀ من ، شاخۀ من ریشۀ من

آ یینه و  شیشۀ  من ، بیتو  بسر  نمیشود

قول و قرارمن تو یی ، مونس ویاری من تویی

مهد و د یارِ من تو یی ،بیتو بسر نمیشود

به ملک دیگران شدی،خسته وناتوان شدی

118

 

 

 

 

 

 

 

بی وطنِ جهان شدی ،  بیتو بسر نمیشود

جنگ کشید ت ازوطن،جنگ بریدت از وطن

باز بیابه این چمن ،بیتو به سر نمیشود

 

غا فل  کرد گا ر مشو ،و ز پی نا روا مر و

ای دل من بتو گرو ،بی تو  بسر نمیشود

 صص

شرم و حیا، پیشه کن ،راه خدا ا ند یشه کن

به قلب مظلوم ریشه کن،بی تو بسر نمیشود

 

مهرو مه و صفای من ،همره تو دعای من

حافظِ  تو  خدای من،   بیتو بسر نمیشود

 

دخت  دیار مولا نا ،  فخرو و قارِ مولا نا

صدقِ گفتار مولا نا   ، بیتو  بسر نمیشود 

حلیمه مهر پو ر  –   ورزبورگ جرمنی  ماه اپریل سال 2008

۱۶

 

سفر نا مه

وطن زردی وبیما ریت ازچیست

به درد وغم گر فتاریت از چیست؟

چه کرده  این همه آشفته  گشتی ؟

به فقرو درد وغم آغوشته گشتی؟

دلیلی  زخم ها یت از چه  با شد؟

کمند  دست وپا یت از کی با شد؟

نرو یا ند مگر این آ ب و خا کت ؟

جد ا است آ سما ن و آ فتا  بت ؟

به هرجا شو کت وفَر وجلا لست

مگر رونق برای تو محا لست ؟

 

سفر  کر دم به  نیمی مُلک  دنیا

ندیدم  مثل  تو، ویرا ن و   تنها

سفر  کر د م   خجند  و  آ ستا نه

ند ید م  یکنفر   بی نا ن  و خا نه

دوشنبه شهر، تا شکند و سمر قند

چه  زیبا بود ،  لبها    پُر ز  لبخند

نه تنها آ د ما ن،گاوان برق داشت

پرند گا ن و چار پا یان، برق داشت

به  روسیه ، به اوکراین  رسید م

کسی  بیکار و بی مسکن  ند ید م

به دهلی مرد و زن برخود بنازند

ز سوزن تا طیاره ، خود بسا زند

به هر جا خا نه ها آ با د   گردد

به میهن محوو بی بنیاد  گر د د

 

سفر کرد م به   ایرا ن و اما ر ت

به کشورهای اسلا می و و حد ت

به ایرا نی که گو یند، زن ستیز است

به راه علم و دانش کی ستیز است ؟

زنان  با نو و خا ن و سر دبیر اند

د کا ندا ر و رییس  ،بر نا و پیر ند

به  جده  ریسما نِ  دار   د ید م

رفا ه  و امنیت  بسیا ر  د ید م

ز ترس  دارگر  وقت نما ز است

نه قفل و نه کلیدی را نیا ز است

دُبی آن سرزمین خشک و بی آب

ز عقل مردمانش گشته سیراب

۵۵

 

شدم مسکن گزین چو ن در ارو پا

صدا قت دید م و را ستی ، بد لها

به  آ لمان احترام است و محبت

به میهن  دشمنی و کین و نفرت

درینجا حرف قا نون ،حرف آ خر

در آ نجا ثروت و زورحرف آ خر

 

فر ا نسه شُهره یی دنیا کی کر ده ؟

پا ریس جا دو گر شبها  کی کرده ؟

چرا  لند ن  چنین  زیبا  و معمو ر؟

ز آ با دی و آ را می است مشهور؟

نشد آ با د ، دنیا  ،  خود سرا نه

شده  جهد و تلا شی  صا د قا نه

د ر اینجا مرد و زن در خد مت هم

به میهن تهمت و تخر یب  پیهم

به زیر خیمه مر دم  خا نه د ارد

درینجا ، سگ هم  یک لا نه دا رد

دوای  رفع پسما نی  چه با شد ؟

رسا لت های وجدا نی چه با شد ؟

 

بفکرم  علت   پسما نی  پید ا ست

وطندا را ن ما مغرورو خود خواست

دورنگی   و دروغ  و کین  و نفرت

تغا فل  ، تنبلی  و  خوا ب و غفلت

همین   است   علت   پسما نی   ما

جها لت   منشا ء   نا کا می    ما

 ۴۴

چو حرف  دین  شد  گردن  کلفتیم

به تطبیقش نحیف و زارو سستیم

فقط یک حرف را هر کس  بدا ند

مسلمانیم  ، ولی  را هش  ندا ند

مسلما نی  نه تنها  لفظ  و گفتا ر

مسلما نی  به اعمال  و به  کردا ر

ندارد  هیچ   نقصی  دین  اسلا م

برای  منفعت ، دین گشته بد نا م 

دروغ و مکر  در گفتار  تا کی ؟

جفا  و جور در کر دار  تا کی ؟

بیا    اند یشۀ   مثبت   نما ییم

فرا از  ظلم و از وحشت نماییم

اساس کار د ر ا ند یشه ها  است

بنای صلح  در اندیشه ها  است

محبت دا رو و درمان  جنگ است

محبت مشعلِ دلهای تنگ  است

تحمل  داروی  هر درد  با شد

دو رنگی کار هر نا مرد  با شد

صدا قت  چلچراغ  راه  انسا ن

خیا نت   پرتگا ه   را ه انسا ن

بیا یید  همت و غیرت  نما یید

تما م قوم ها وحد ت   نما یید

بسا زید میهن خود سبز و آ با د

کنید دلهای فر زندا ن خو د شا د

فروز ید مشعلی با نا م وحد ت

بسو زا نید  خا رِ کین  و نفر ت

دو با ره این و طن آ با د سا زید

دل  غمگین مر دم  شا د سا زید

حلیمه مهر پور :آ لمان

۱۷

 

شمع عمر

خا ک گشتی و مگر ، در دل من جا ی تو است

د لِ بشکسته یی  من ، غر ق  تمنا ی تو است

خا طرا تِ خو ش و شیرین تو کی رفته ز یا د

زندگی کر دن  من  ز ند ه به رو یا ی تو است

قا متِ  سر و قد ت   ،  تیشۀ  ایا م  شکست

لیک  درگو شِ د لم ، صو تِ  قدم ها ی  تو است

شمعِ عمر تو خمو ش و تو نگشتی خا مو ش

همه جا  ز مز مۀ سیر تِ  زیبا ی تو ا ست

زندگی چیست   به جز سو ختن و محو شد ن

قطره ها ی مژ ه ام،  آ تش غمها ی تو است

رخت بستی   بد یا ر عد م و بی بر گشت

خا نه خا لی است مگر،خا نه دل جا ی تو است

حلیمه مهر پور آلمان                        

 

imagesCARCE6F1

قریه خاموش 

باز یکروز ی غمین

باز یکروز ی سیاه

باز این زنگ کلیسا

مژدۀ صبح ، کی  را خواهد داد ؟

مژدۀ روشنی و نور بما نیست که نیست 

۱۸

 

 

هر طرف می نگرم

وحشت و ترس مرا می پیچد

آ نطرف قریۀ خاموش

اینطرف معبد و گورستا نی

و در اطراف همین معبد و گو ر

لا گر بی وطنا ن

چون قفس و زند ا نی

 

۱۹

آه این درد گلویم بفشرد

دوری ا ز میهن و غربت

طعنه و زخم نگاه

چکنم ؟ با که بگویم درد م

نه صفای امروز ،نه امید ی فرد ا 

با ز یکروزغمین

با ز یکروز سیا ه

قریه خا موش ،قریه تنها

Kleinlangheim ,2001 Germany

حلیمه مهر پور

۲۰

 کا بل               

بعد از فراق و غر بت و یک عمر، انتظار

آخر دوباره دیدمش و غرق شا دی ام

 

۲۳

در کافه های ساکت و مخروبه های جنگ

موزیک و چنگ بود

در جاده ها،   کتاب

به جای ، تفنگ بود

آ یا سراب بود ؟

یا اینکه خواب بود؟

۲۵

آری !

حقیقت است

کابل سرور داشت

فخر و غرور داشت

ای شهرپر خروش

ای زخمي زمان

خوردی به قلب خود

صد تیر بی نشان

سنگین دلان قرن

خونت بریختند

بهر رضای خود

خاکت ببیختند

  Abdul-Rahman-Mosque-Kabul

کابل ! تو خسته یی

زارو شکسته یی

چون غنچه ها بخند

عمری گریسته یی

نامت بلند با د !

نابود باد جنگ

صلح تو پایدار

نفرین بر تفنگ               

 کابل  سال 2005  حلیمه مهر پور

۲۷کا ش

 ای امیدی که در امواج غمم

قایق و ناجی و،راهم بودی

ایکه در سخت ترین ظلمت ها

چلچراغ شب و ماهم بودی

 

بیتو عمری است به تنهایی خویش

اشکی سردی زگونه میریزم

رفتی و شاخه های عمر شکست

کو توانی،زجای برخیزم

۲۹

کاش دستان نوازشگر تو

لحظه یی چند به دستانم بود

خنده یی گرم تو و آوایت

داروی کاش به درمانم بود

کاش یکروز چو رویا و خیال

میکشودی ،درِ این کلبه تا ر

باز میگشتی و، از عشق و صفای دیدار

میشدیم غرق ،  بد ریای وصا ل

 ۲۸

آه!  افسوس!  خیالی است محاال

زیستن با تو و ارمان وصا ل

تو سفر کرده یی من باز نخواهی آمد

تو مسافر بدیار دیگری

به دیاری که در آن

سخن از آمد و برگشتی نیست

تو سفر کرده یی من باز نخواهی آمد

تو سفر کرده یی من باز نخواهی آمد

سال 2004 -ورزبورگ جرمنی

حلیمه مهر پور

    

 i۳۰ 

 کتاب سرنوشت 

وطن! بر شوکت وشا نت بنازم

به آریا نا یی  باستانت بنازم

چه پُر مهر و چه زیبا نام داری

به افغان و خراسانت بنازم

بخو اند م من کتاب  سرنوشتت

به پنجاه قر ن  دورانت بنازم

چو آمو و چو هندوکش صبوری

به دریایی خروشانت بنازم

چه گنجی کرد ه یی در سینه پنهان؟

به داغ و درد  پنهانت بنازم

کمین کرده حریفان بهر صید ت

به رعد و برق و عصیانت بنازم

بخوردی صد هزاران تیر از دوست

به رنج و یاس و حرمانت بنازم

۳۱

در اول دشمنان ،عاشق نمایند

به پای بسته در دامت بنازم

به نیرنگ دفاع قلبت شکافند

به زخم و درد و درمانت بنازم

نمک خوران نمکدان را شکستند

به بشکسته نمکدانت بنازم

گهی انگلیس ،گه روس و گهی بوش

به جانت تاختند ، جانت بنازم

جها نی دل ببسته با تو بود ن

به رودِ، رو به طغیانت بنازم

نخواهم  نوکر اغیار بودن

به میراث نیاکانت ، بنازم

رود آخر عدو شرمنده از خاک

به فرزندان گمنامت  بنازم

آلمان سال 2005

حلیمه مهر پور

۳۲

یگانگی خداوند «ج                                  

  نظم  و ثبا تِ  کا ینا ت

درخت و سبزه و نبا ت

صوت و نوای مر غکا ن

فصل  گل و فصل خزا ن

ستا ره ها و  کهکشا ن

گواهِ  و حد ا نییتت

گواهِ و حد ا نییتت

 

زندگی و روح   و بقا

هستی و نیستی  و فنا

عقل و حوا س آ د ما ن

خواب و خیا ل بند گا ن

را ز و نیا ز عا شقا ن

 

گواه  و حد ا نییتت

گواه  و حد ا نییتت

۳۵ 

صبح و شبی سیاه تو

مِهر و مه و گیاه   تو

کوه و زمین و آسما ن

پهنۀ    دشت  بیکران

آ ب و هوا و چشمه گا ن

گواه  وحد ا نییتت

گواه  وحد ا نییتت

 

گر د ش خو ن  در  بد ن

بینش و احساس و سخن

زینت و نهضت  جها ن

این همه پیدا و  نها ن

با ر خد ا ی  مهر با ن

گوا ه  و حد ا نییتت

گواه  و حد ا نییتت 

ورزبورگ جرمنی  ماه اپریل سال 2008

حلیمه مهر پور                                           

 ۳۸

مادر

دیریست در طلاطم امواج زند گی

چون شاخۀ شکسته بدر یا فتاده ام

محروم از نوازش و الطاف مادری

چون لالۀ خمیده ،به صحرا فتاده ام

 ۹۹

هر بار در نوشتن  نامِ   تو اید ر یغ

آتش درون کلبۀ قلبم   شراره  کرد

اشکم چنان چکید به روی نوشته ها

سیلاب اشک روشنی چشم ،خیره کرد

 

مادر ز روز مرگ و جدایی ز من مپرس

رفتی و در نبود  تو ،  شبها   گر یستم

کابوس مرگ و رنج رها یم  نمی کند

تصویر  تو  گرفته  و دریا     گریستم

 ۳۷

مادر ! وفا و صبر و دعا هات یادم است

بیداری و نخفتن  شب ها ت  یادم است

دست دعا که روز وداع کر د ه یی بلند

دستان پر نوازش و اشک هات یادم است

 

شیرینی  کلام و  سخن های  نا ب تو

پند و نصیحتی ،  به رهی زندگی شده

آن بوسه های گرم و نوازشگرت هنوز

دلگرمی و امید ی رهی ،  زند گی شد ه

 

مویم سپید گشت و هنوزم به خا نه ام

کمبو دی وجود تو  ا حسا س میکنم

در قالب  شکسته  و ویرانۀ  دلم

پیدایش وجود تو  احساس  میکنم

 

مادر مرا ببخش که بعد از تو زنده ام

چون زندگی و مرگ  بدستِ خدا بود

بیتو چمن خزان و گلستا ن همه خموش

ای وای ! بر گلی که ز گلد ا ن  جدا بود

حلیمه مهرپور/ ورزبورگ-آلمان

14

 

محمد یا رسول اله« ص 

شفا عت کن ،شفا عت کن محمد یا رسول اله

ز پیرو ها  حمایت کن    محمد  یا رسول اله 

غم روز جزا وحشر،غم جانکاه و سنگین است

قرین درب رحمت کن ، محمد  یا رسو ل اله 

دل تا ریک و پر عصیان،دو چشم نادم و حیران

پر از نور عبا د ت کن  ، محمد  یا رسول اله 

شب معراج در بالا ، پر از نور خدا گشتی

دلم انوار طا عت کن ، محمد یا رسول اله

تو که محبوب یزدانی ، تو که حامی قر آنی

نصیب ما سعادت کن  ،محمد یا رسو ل اله

کلام پر ز نقصان را ، زبان پر ز عصیان را

مقام ذکر حضرت کن ، محمد یا رسول اله

پزیرد هر کلا مت را ،   خداوند  کریم  ما

سخی ما سخا و ت کن  ،محمد یا رسو ل اله

رسا لت بر تو میزیبد ، محمد ای شه خو با ن

شفیع ما إ  شفا عت کن  محمد یا رسول اله 

حلیمه مهرپور –جر منی

۴۳ 

مرغا بی  تنها                                              

چه سر گردان به روی آب میگردی

چه بی مقصود با امواج دریا در شنا هستی

کجا هستی ؟ کجا هستی ؟

تو هم مانند من شا ید

مها جر گشته در این جا

ز اصل خود ،جدا هستی

تو ای مرغا بي تنها

 

به چشمان تو می خوانم

حدیث شام تنهایی

به رفتار تو می بینم

صفا و عشق و شیدایی

دلت یارانت افسرده

ویا جفت تو هم مرده

که چون من زار و نالانی

ز صحبت ها گریزانی

imagesCA11C82K

 

 

 

 

 

 

الا ای مرغک تنها !

چه با خود میکنی نجوا ؟

چرا چون من هراسانی

مگر دردم تو میدانی ؟

بلی ! سخت است تنهایی

منم مانند تو تنها

کنار دریای ماین ماه می سال  2008

Kitzingen am Main/Mai 200

حلیمه مهر پو ر

 ۶۰

 

 

مرگ آ رزو ها …                    

کسی بر د ر نمی کو بد

کسی از من نمی پر سد

گما نم سر دی یی د لها،

چو سر دی یی زمستا ن است

هوا ابری ، سکوت خا نه سنگین و

د لم  د ر مرگِ عشق و آ رزو ها یم

هرا سا ن است

 

imagesCAX264ST

 

زتنها یی و  د لتنگی

کنا رِ شیشه می استم

زمین خا موش

دلها بی محبت

آ سما ن خا لی

هوا د لگیر ، گلها خشک

فصلِ ریزشِ بر گ درختا ن است

 

imagesCACYCG1Z

درین تنهایی و غربت

درین دشت فراموشی

فضا ی شهر دل ،آ گنده از  تشویش و

مروا رید اشکم ،

زیرِ ابری غصه پنها ن است

کسی بر در نمی کوبد

کسی از من نمی پرسد

گما نم جاده ها بن بست و ، عمرم

رو به پا یا ن است

چرا که فصل مرگ عشق

فصلِ مرگ انسا ن است .

فرانکفورت خزان سا ل 2009

حلیمه مهر پو ر

دست دوستی و اتحاد 

من  و تو            

من  اگر ، من گویم

و تو  گر خود طلبی

نفرت و کینه به جای وحد ت

رهسپا ر  د ل ما میگرد د

۵۰

ما اگر ،ما باشیم

همه یکجا باشیم

قوت و قدرت ما

قدرت دشمن شکند

پر تو و روشنی صلح

به هر گو شۀ میهن فگند 

آ لمان – ورزبورگ

حلیمه مهر پور

120

منا جا ت بد ر گا ه خد ا وند ( ج                      

افسوس  به حا ل   بشر و  غفلت  ا نسا ن

کز  رفتن و قا نو نِ فنا ، نیست هراسا ن

روزیکه به تن روح و ز تن روح  بر آ ید

اسرار،  کی داند؟ به جز حضر تِ سبحا ن

یا رب مد دی کن

محرو م ز لطف و َکرم خویش مگر د ا ن

خورشیدِ هد ا یت ، بد ل  پر گنه   تا با ن

 

این خاک که آ سو ده در او شاه و گد ایا ن

این جا یگۀ  ما ست ، چه پیدا و چه  پنها ن

گر عمر شیرین است ، دریغا  که به فرجا م

از جسم  جدا  گرد یم و  از  کرِ ده  پشیما ن

یا رب مد دی کن

تا  بند ۀ نا شکر و گنهکا ر  نبا شیم

شر منده ز اعمال  و ز کردار نبا شیم

 

ما را سخن و  قد رت  گفتا ر  تو دادی

عقل و خرد و لذ ت سر شار   تو دادی

ای مالک هستی که مد د گا ر تو هستی

در روی زمین  نعمت  بسیار تو  دادی

ای وای بر ا نسا ن

۵۲

 

 

گر جُو د  تو و اینهمه ا لطا ف ندا ند

گر روز جزا،  د رد مجا زا ت ند ا ند 

ما گمشد گا ن ، یا ر جفا کا ر   تو هستیم

ما سو ختگان ، عا شق گفتا ر تو هستیم

بر منتظران و عد ۀ  د ید  ا ر  بفر ما

ما راهروا ن،  طا لب  د ید ا ر  تو هستیم

یا رب مد دی کن

تا دور ز کبر و شر ر و، و سو سه  باشیم

در حفظ تو دوراز ضر رو حا د ثه با شیم

131

جز ظلم درین خا نۀ  ویرانه  چه د ید یم ؟

جز نا لۀ مر غان چمن ، ما چه شنید یم ؟

افسوس که از خوشه و از خرمن  گیتی

جز دا نۀ  تز ویر و ریا ،هیچ نچید یم

ای خا لق یکتا !

از تو طلبیم در دو جها ن حا جت  خود را

بر ما  بکشا ، روز نه یی  رحمت خود را 

حلیمه مهر پور

۶۲ 

 

مُهر بد بختی                                    

من کتا بِ  بسته و پوشیده  و   پنها نی  ام

من اسیر پنجه های وحشی   شیطا نی  ام

 

من کیم؟ افتیده چون اشکی زچشمان یتیم

چون متاع دوره گردان،برده و قربانی ام

 

تکدرخت سبز و بی بر سبزۀ خشکیده یی

داستان سرد و خاموش ،قصۀ نا کا می ام

 

کشتی بشکسته ام ، بی باد بان و لامکا ن

از کی نالم ؟ از فلک یا طا لع ظلما نی ا م

۹۳ 

در تولد وای گفتند ،   تا شنید ند   دختر م

مُهر بد بختی زدند،  زانروز در پیشانی ام

 

نام من پیچیده شد  ، در بندِ القا ب  سیا ه

ننگِ  بی جا ، سرزنش هاعلت گمنا می ام

 

پر زدم گر دور دانش ، حسرتا بالم شکست

نا سزا  گفتند  تا شد ، با عث بد نا می  ام

 

قد بلند کردم تا  دور   افگنم     زنجیر را

قفل بر زنجیر شد، د ر  جرم نافرما نی  ام

 

دور کن رسم جهالت ،بشکن این تبعیض ها

تا کی از کانون نهضت ،بی سبب میرانی ام

 

در نبود من ،  نبود تو ،   نبود  این  جهان

قفلِ د ربکشا و بگذ ر،زین همه در بانی ام 

حلیمه مهر پور

۷۰

 

هر ا س 

دلم در یک هرا س و تر س میلر زد

تر سِ زیستن

بی تو

تر سِ زندگی بی هم نشین خو ب

در گر دا ب یک غر بت

تو دستم گیر و زین گرداب تنها یی

نجا تم ده

حلیمه مهر پور

17